partnerschap

Gister opnieuw partnerschap met ouders ervaren. 's Ochtends, voor schooltijd, kwam er een ouder bij me. De dag ervoor was tijdens het naar huis fietsen een vechtpartij ontstaan. En deze vechtpartij stond niet op zichzelf. Pestgedrag van anderen zorgde, zo zei ze, regelmatig voor van de fiets geduwd worden of vallen. Ik voelde de woede direct in mij op borrelen. De pesterijen van een groepje tegen een eenling! Hoe durfden ze. Hoe gemeen. Snel besloot ik dit direct aan te pakken. Toen alle kinderen binnen waren, deelde ik mee dat er iets was voorgevallen en dat ik dat eerst met alle betrokkenen wilde bespreken. Kort legde ik uit wat iedereen in de klas ging doen: zichzelf complimenten geven, dit in een groepje bespreken en daarna anderen complimenteren. De opdracht landde naar mijn idee vrij vlot en ik vertrok naar de gang. Met alle betrokkenen van de vechtpartij voerde ik een gesprek. Langzaam zakte mijn woede weg. Mij werd een beeld geschetst van plagerijen die ontaardden in pesterijen en uiteindelijk in een vechtpartij. Alle betrokkenen beseften en erkenden hun aandeel. Met alle betrokkenen besprak ik de ernst van dergelijk gedrag. Ik deelde hen mee dat ik hun ouders zou bellen. Terug in de klas, het was toen al 5 voor 9, was de sfeer merkbaar anders. Uiteraard had de overgebleven rest flink gebruik gemaakt van mijn afwezigheid. Het gekakel was al die tijd luid en duidelijk op de gang hoorbaar geweest. Maar blijkbaar was er toch ook serieus aan de complimenten gewerkt. Bij de terugkoppeling gingen veel meisjesvingers omhoog. En na de eerste jongen, die zichzelf een compliment durfde te geven, volgenden er meer. Ook complimenten aan anderen vlogen door de lucht. Duidelijk geen verloren tijd, de tijd die ik in gesprek was geweest.
Na schooltijd belde ik alle ouders. En bij alle ouders kreeg ik positief gehoor. Ik gaf aan dat de gebeurtenissen buiten school hadden plaatsgevonden, maar dat ik toch mijn zorg over deze zaak met hen wilde delen. Alle ouders gaven aan dit te waarderen en dit met hun kind te zullen bespreken. De ouder die het die ochtend bij mij had gemeld, was ook blij.
Om half zes ging ik met een tevreden gevoel naar huis. Deze manier van oudercontact levert volgens mij een positieve bijdrage aan de ontwikkeling van kinderen.

Dank je wel

Vandaag een dank je wel voor alle ouders met wie mijn duo-collega en ik gister hebben gesproken. Bedankt voor het vertrouwen, de open sfeer, de betrokkenheid en het samen zoeken naar oplossingen. Het versterken van het wij-gevoel. Wij willen met elkaar zorg dragen voor het welzijn en de ontwikkeling van kinderen. Het was een hele lange avond. Intensief. Maar ook verwarmend. Soms een beetje zij-wij. Ik hoop echter dat het wij-gevoel door verder overleg aan kracht zal winnen.

de nacht duurt voort

De dip is nog niet over. Ik dacht het even, gister. Maar vandaag was de hoop al weer vervlogen. De klas was gelukkig weer top. Een ernstig gesprek gehad over pesten, een groep zijn en elkaar helpen. Mooi resultaat! Aandacht voor iedereen. Niemand die alleen speelde en mooie momenten van samenwerking. Dat voelt bijzonder! Maar de drukte van het andere werk overheerst. Maandag oudergesprekken. Een aantal moet ik nog echt voorbereiden vanwege nieuwe diagnoses. Voor een aantal heb ik nog informatie nodig van de IB-er. Die werkt zich ook twee slagen in de rondte. En dan heb ik het nog niet over de toetsen die er nog liggen. Mijn lieve duocollega was weer fantastisch. Heeft alle rekentoetsen nagekeken. En dat is een bak werk altijd. Helemaal super. Het voorbereiden van de creales (figuurzagen), de briefjes maken voor de oudergesprekken en het drama van een kapot kopieerapparaat zorgden er tussen de middag voor dat ik alleen maar de laatste docu hoofdstukken heb nagekeken. En na schooltijd moest er worden opgeruimd, zoals altijd. En toen was het vergadertijd. Een heftige vergadering over de onduidelijkheden rond de citotoetsen, de druk op teamleden vanuit de directie op het behalen van goede scores en de enorme stapel werk die iedereen heeft. Ik was duidelijk niet de enige die vele avonden werk heeft gehad in de afgelopen weken. Na de vergadering nog wat telefoontjes met ouders gepleegd, de mail beantwoord en toen was het al weer half zes geweest.
Is morgen de nachtmerrie voorbij?

nachtmerrie

In deze periode is het onderwijs soms een nachtmerrie. Vandaag bijvoorbeeld. Al twee weken vragen de kinderen wanneer ik hun docu nou toch eens nakijk. Terecht. Zij hebben hard gewerkt aan hun werkstuk en zijn van mij afhankelijk om verder te kunnen werken. Pas als het werk inhoudelijk is goedgekeurd, mag er in het net worden gewerkt. De taaltoetsen liggen ook al twee weken te wachten. De invallende onderwijsassistent was zo vriendelijk vrijdag de boel na te kijken, maar de beoordeling moet nog gebeuren. De tempotoets rekenen ligt ook al een paar dagen te wachten. De nieuwe taaltoets en het eerste deel van de rekentoets maken de stapel nog wat hoger. En dan niet te vergeten de uitwerking van het plan van aanpak voor de leerling met de net vastgestelde diagnose dyslexie. O ja, dan nog de agenda voor de bouwvergadering, de overdracht naar de duo-collega, de planning van de interventies voor het orthopedagogisch groepsplan, de verslaglegging van de oudergesprekken van de afgelopen week en dan nog het gewone werk wat er altijd is: opruimen, voorbereiden, alle mailtjes, verslag van de BD vergadering van inmiddels twee weken geleden, het schoolreisje dat geregeld moet worden en de gymlessen die moeten worden bedacht. Vanmiddag dacht ik een hoop weg te kunnen werken. Een urgent oudergesprek echter kwam er tussendoor. Absoluut nodig, dat gesprek. Zinvol. Maar tijdrovend en zorgend voor extra werk.
Eerlijk gezegd word ik een beetje gek van de enorme hoeveelheid werk die op mijn bord ligt.
Hoe moet ik dit in vredesnaam allemaal voor elkaar krijgen? Dit is werkelijk niet haalbaar, zelfs niet als ik elke dag nog een uur langer door ga, dus tot 7 uur doorwerk. En dan volgende week ook nog de oudergesprekken n.a.v. de rapporten. Hoe krijg ik dit ooit voor elkaar? Ik zou het werkelijk niet weten!

Waar haal ik de tijd vandaan?

'Ik ben laat thuis vanavond. Kan wel zeven uur worden.' Met die woorden verliet ik om half acht deze morgen het huis, denkend aan de berg nakijkwerk die er nog lag en er nog bij zou komen! Drie toetsen die nog nagekeken moesten worden, evalueren van de handelingsplannen, uitwerken van de oudergesprekken (27 x), beoordeling maken voor de stagiaire, gesprek met de IB-er over de resultaten van een handelingsplan voor spelling (betreffende 9 kinderen) en alle overige, dagelijks voorkomende bezigheden. Genoeg om er een lange dag van te maken. Met dank aan mijn zeer behulpzame stagiaire werd het geen zeven uur. Om half zeven stapte ik de schooldeur uit. Alles gedaan wat ik gepland had, behalve de uitwerking van de oudergesprekken en het gewone nakijkwerk. Daar had ik geen zin meer in om half zeven 's avonds. Nog even twijfelde ik om het wel te doen, of mee naar huis te nemen. Mezelf toegesproken en het laten liggen. Morgen is er weer een dag. Hopelijk een dag met meer dan 9 uur, anders zal het weer niet afkomen! Elke dag vraag ik me weer af, waar ik de tijd vandaan moet halen om alles te doen, wat gedaan moet worden. Ik heb geen idee. Niet raar dat het onderwijs er niet beter op wordt. Wel meer werk, maar niet meer tijd. Zal er ooit iemand die invloed heeft op de gedachte komen dat er om goed onderwijs te leveren, meer mankracht ingezet moet worden? Ik begin het toch ernstig te betwijfelen!

Ouders

Vannacht heb ik uren wakker gelegen. Dat had ik kunnen weten. Ik wist het eigenlijk ook wel. Niet voor niets was ik nog even wat gaan lezen voordat ik ging slapen. Maar dat heeft niet mogen baten. De hele film van de avond speelde zich meerdere malen in mijn hoofd af. Geen film met een slechte afloop. Helemaal niet. Juist niet, kan ik beter zeggen. Want er waren van de 27 kinderen toch ruim 23 ouders aanwezig. Een geweldige opkomst. Er werd geinteresseerd geluisterd. Vragen gesteld. Ruimte gegeven om te vertellen en uit te leggen. Contact gemaakt. Maar de impact van deze inspanning was dusdanig groot, dat mijn hoofd erover bleef malen.
Nu, een dagje later, kan ik met plezier terugkijken op een vruchtbare informatieavond. Contact met ouders is iets dat ik steeds meer ben gaan waarderen. Vond ik het vroeger een bijzaak, later een verplichting, vind ik het nu een noodzaak. Een jaar lang wordt een groep kinderen aan je toevertrouwd. Maar die kinderen zitten maar 5,5 uur per dag bij mij. Goed contact met ouders over het wel en wee, een gedeelde zorg, is iets wat ik nu nastreef. En ik ervaar dat dit ook positief uitwerkt. Ik pak veel eerder de telefoon dan vijf jaar geleden. Maar weet nu ook meer. En meer weten, is meer begrijpen. Een goede, zinvolle avond dus, gisteravond. Daar heb ik een nachtje malen wel voor over.